درد دررفتگی مادرزادی لگن در بزرگسالان به این دلیل ایجاد میشود که سر استخوان ران از ابتدای تولد در جای درست خود، یعنی درون حفره استابولوم، قرار نگرفته است و همین بدقرینگی مفصل را ناپایدار و مستعد خرابی میکند.
الگوی درد در دررفتگی کامل و دررفتگی ناقص با هم فرق دارد. در دررفتگی کامل معمولا ابتدا لنگش دیده میشود و درد کشاله ران و لگن دیرتر و بیشتر به علت فشار سر استخوان ران روی عضلات اطراف خود ایجاد میشود. در دررفتگی ناقص برعکس، معمولا اول درد شروع میشود و علت اصلی آن ساییدگی و آرتروز مفصل است.
بسیاری از این بیماران تا قبل از شروع درد نمیدانند مفصل رانشان از بدو تولد مشکل داشته، چون خود دررفتگی مادرزادی در کودکی معمولا دردی ایجاد نمیکند و تنها زمانی که غضروف مفصل به مرور از بین میرود و آرتروز شروع میشود درد هم خودش را نشان میدهد.
تشخیص علت درد با معاینه بالینی و رادیوگرافی لگن انجام میشود. درمان به میزان آرتروز موجود بستگی دارد، در مراحل بسیار ابتدایی استئوتومی لگن میتواند مفید باشد و در آرتروز پیشرفته جراحی تعویض مفصل لگن، درد را از بین میبرد و راه رفتن بیمار را بهبود میدهد.
دررفتگی مادرزادی لگن چیست و چرا زمینه‌ساز درد میشود
دررفتگی مادرزادی مفصل ران یا لگن، بیماری است که در اثر آن از قبل از تولد سر استخوان ران درون حفره استابولوم وجود نداشته است. این بیماری در حین زایمان ایجاد نمیشود بلکه وقتی بچه در شکم مادر بوجود میاید وجود داشته است.
این بیماری موجب ناپایداری مفصل ران و بروز لنگش و بد راه رفتن میشود. درمان آن باید هرچه زودتر انجام شود و بهترین نتایج درمان وقتی است که شروع درمان در زمان نوزادی باشد.
در این مقاله تمرکز فقط روی درد در بزرگسالانی است که دررفتگی مادرزادی لگن آنها در کودکی تشخیص داده نشده یا کامل درمان نشده است. علت لنگش این بیماران و راه‌های درمان آن را در مقاله‌ی جداگانه‌ی علت لنگش در دررفتگی مادرزادی لگن بررسی کرده‌ایم.
چرا درد دررفتگی مادرزادی گاهی سالها بعد شروع میشود
خودِ دررفتگی مادرزادی، یعنی نبودن سر استخوان ران در محل درست خود، به تنهایی درد ایجاد نمیکند. تا وقتی غضروف مفصلی سالم است، مفصل میتواند حرکت کند بدون اینکه بیمار دردی حس کند، حتی اگر شکل مفصل کاملا طبیعی نباشد.
مشکل از جایی شروع میشود که سر استخوان ران دررفته یا نیمه‌دررفته، فشار غیریکنواختی به سطح کوچکی از حفره استابولوم یا به عضلات اطراف خود وارد میکند. این فشار مزمن، طی سالها غضروف را ساییده و مفصل را دچار آرتروز میکند و این آرتروز است که در نهایت درد ایجاد میکند، نه خودِ دررفتگی.
به همین دلیل بین شروع بیماری در دوران جنینی تا شروع درد در بزرگسالی، معمولا چند دهه فاصله میافتد. به گفته‌ی آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، دررفتگی مادرزادی لگن درمان‌نشده میتواند تا اوایل بزرگسالی به درد و آرتروز مفصل منجر شود، و حتی در مواردی که در کودکی هم درمان شده، امکان بروز دیرهنگام تغییر شکل و آرتروز مفصل وجود دارد.
علائم دررفتگی مادرزادی لگن در بزرگسالان
علائم این بیماری در بزرگسالی به کامل یا ناقص بودن دررفتگی بستگی دارد، ولی در بیشتر بیماران یک یا چند مورد از این علائم دیده میشود:
- درد کشاله ران که با راه رفتن و ایستادن طولانی بیشتر میشود
- لنگش و بد راه رفتن
- کوتاهی پا
- محدود شدن حرکت مفصل ران، مثلا در پوشیدن جوراب و کفش
- کمردرد، بخصوص در دررفتگی کامل
- احساس کلیک یا خالی کردن مفصل ران در دررفتگی ناقص
در فیلم زیر علائم دررفتگی مادرزادی لگن در بزرگسالان توضیح داده شده است.
علائم درد در دررفتگی کامل مادرزادی لگن در بزرگسالان
دررفتگی کامل وقتی است که سر استخوان ران کاملا خارج از حفره استابولوم است. این وضعیت موجب ناپایداری مفصل و کوتاه شدن پا و لنگش و بد راه رفتن میشود. در این وضعیت درد یا وجود ندارد و یا شدت آن کم است. کمردرد در این بیماران شایعتر است.
در سنین 50 سال به بالا معمولا دردهای لگن در این افراد شروع میشود که علت فشاری است که سر استخوان ران دررفته به عضلات اطراف خود وارد میکند.
به عبارت دیگر، در دررفتگی کامل، لنگش معمولا علامت اول است و درد سالها بعد و به علت خستگی و فشار مزمن روی عضلات اطراف مفصل، نه به علت ساییدگی خودِ مفصل، خودش را نشان میدهد.
علائم درد در دررفتگی ناقص مادرزادی لگن در بزرگسالان
دررفتگی ناقص وقتی است که سر استخوان ران کمی در داخل حفره استابولوم جابجا میشود ولی کاملا از آن خارج نیست. بعضی از مبتلایان، کسانی هستند که در کودکی دررفتگی کامل داشته و تحت عمل جراحی قرار گرفته اند و دررفتگی کامل آنها بطور کامل تصحیح نشده و تبدیل به دررفتگی ناقص شده است.
شایعترین علامت این نوع از دررفتگی، درد لگن در ناحیه کشاله ران است. درد معمولا در سنین چهل سال به بعد شروع میشود و علت اصلی بروز این درد، آرتروز لگن و ساییدگی مفصل ران است.
بسیاری از بیماران قبل از شروع درد اطلاعی از اینکه بصورت مادرزادی دررفتگی داشته اند ندارند و قبول این واقعیت که بیماری آنها از بدو تولد با آنها بوده ولی تنها اکنون موجب درد شده است برای آنها مشکل است. بیماران میگویند اگر مفصل من از ابتدا مشکل داشته پس چرا درد تازه الان شروع شده است.
علت این است که دررفتگی ناقص مفصل ران تا وقتی غضروف مفصل از بین نرود و آرتروز شروع نشود معمولا دردی ایجاد نمیکند و بنابراین بیمار هم متوجه آن نمیشود. این آرتروز و متعاقب آن درد، در سنین میانسالی ایجاد میشود و قبل از آن نبوده است.
وقتی آرتروز و خرابی مفصل ران شدید میشود، معمولا مشکلات دیگری مانند لنگش و محدودیت حرکتی مفصل و کوتاهی پا هم بوجود میاید.
یک مطالعه طولانی‌مدت در مجله Acta Orthopaedica روی 48 بیمار (57 مفصل ران) با دررفتگی ناقص باقیمانده از کودکی نشان داد که تا سن 40 سالگی هیچ‌کدام از این مفاصل نیاز به تعویض مفصل پیدا نکردند، ولی این عدد تا سن 50 سالگی به 83 درصد و تا سن 60 سالگی به 39 درصد کاهش یافت، یعنی خطر نیاز به جراحی از میانسالی به بعد به شکل محسوسی بالا میرود.
تشخیص علت درد لگن در بزرگسالان مبتلا به دررفتگی مادرزادی
در بسیاری از بیماران، اولین قدم برای تشخیص، توجه به این نکته است که درد کشاله ران یا لگن در بزرگسالی، بدون سابقه‌ی ضربه یا آسیب مشخص، شروع شده است. پزشک با معاینه دامنه حرکتی مفصل ران و بررسی الگوی راه رفتن بیمار، به وجود یک مشکل زمینه‌ای مفصلی مشکوک میشود.
تشخیص قطعی با رادیوگرافی ساده لگن انجام میشود. در این تصویربرداری میتوان شکل حفره استابولوم و میزان پوشش سر استخوان ران توسط آن و همچنین میزان آرتروز موجود در مفصل را بررسی کرد. گاهی برای بررسی دقیق‌تر غضروف و بافت‌های نرم اطراف مفصل از ام‌آرآی هم استفاده میشود.
طبق مقاله‌ای در Journal of the Pediatric Orthopaedic Society of North America، درد لگن ناشی از دررفتگی مادرزادی باید از علل دیگر درد لگن در بزرگسالان جوان، مثل سندروم گیر افتادگی مفصل ران، افتراق داده شود. شرح حال و نوع فعالیتی که درد را بدتر میکند، در همین افتراق نقش مهمی دارد.
درمان دررفتگی مادرزادی لگن در بزرگسالان
درمان درد دررفتگی مادرزادی لگن در بزرگسالان متناسب با شدت آرتروز و خرابی که در مفصل وجود دارد متفاوت است.
در درمان دررفتگی لگن مادرزادی در بزرگسالان گرچه نمیتوان انتظار نتایج عالی را از درمان داشت ولی میتوان تا حدود زیادی به بیمار کمک کرد تا زندگی راحت تری داشته باشد. این بیماران معمولا به سه علت به پزشک مراجعه میکنند. درد، لنگیدن و محدودیت حرکت مفصل ران
بیماران را میتوان بطور کلی به سه دسته تقسیم کرد.
- نیمه دررفتگی در مفصل ران بدون ساییدگی
- نیمه دررفتگی در مفصل ران همراه با ساییدگی
- در رفتگی کامل مفصل ران
در مورد روش های درمان دررفتگی لگن مادرزادی در بزرگسالان در فیلم زیر و در ادامه مقاله توضیح داده میشود.
درمان بدون جراحی
در مراحلی که آرتروز هنوز شروع نشده یا خفیف است، درمان با کم کردن وزن، پرهیز از فعالیت‌هایی که درد را بیشتر میکند، مسکن و ورزش‌های تقویت عضلات اطراف لگن شروع میشود.
این درمان‌ها شکل مفصل را اصلاح نمیکنند و فقط فشار روی مفصل و درد را کم میکنند. به همین دلیل بیمار باید تحت نظر پزشک بماند تا اگر آرتروز پیشرفت کرد، زمان مناسب جراحی از دست نرود.
در یک مطالعه روی 30 بیمار دیسپلازی لگن با سن حدود 30 سال، یک برنامه‌ی شش ماهه‌ی ورزش و آموزش، درد را به‌طور متوسط 11 امتیاز کم کرد و بیماران در 84 درصد جلسات ورزش شرکت کردند.
استئوتومی لگن
اگر آرتروز در مراحل بسیار ابتدایی باشد معمولا میتوان با انجام جراحی استئوتومی لگن و تغییر در جهت حفره استابولوم علائم بیمار و بخصوص درد او را از بین برد.
در بعضی بیماران دررفتگی مادرزادی لگن کامل نیست. این در واقع نوعی نیمه دررفتگی است که به علت تشکیل ناکامل حفره استابولوم ایجاد شده است.
در این بیماران تغییرات دیده شده در رادیوگرافی لگن بسیار خفیف است. در این مواد سر استخوان ران در درون حفره استابولوم قرار دارد و از آن خارج نشده است ولی اولا عمق حفره استابولوم کم بوده و ثانیا حفره کاملا در بالای سر فمور قرار نگرفته است.
این بیماران در هنگام مراجعه به پزشک معمولا در سنین 20 تا 40 سالگی هستند. اگر این وضعیت مدت زیادی طول بکشد و مفصل ران در همین موقعیت نیمه دررفته باقی بماند به علت اینکه تماس سر استخوان ران و حفره استابولوم به درستی انجام نشده است، توزیع نیروهای درون مفصل هماهنگ نبوده و بعد از مدتی مفصل دچار آرتروز میشود.
بهترین نوع استئوتومی که برای این وضعیت انجام میشود استئوتومی گنز Ganz osteotomy است.
در این عمل جراحی دورتادور حفره استابولوم برش داده شده و سپس کل حفره چرخانده شده و در وضعیت مناسب تری در بالای سر حفره استابولوم قرار میگیرد. این عمل جراحی توزیع نیروها در درون حفره را بهبود میدهد. هدف از انجام این درمان دو چیز است
- با انجام این عمل جراحی درد بیمار تا حدود زیادی از بین میرود
- احتمال ایجاد ساییدگی در آینده در مفصل ران کم میشود.
بنابراین میتوان در بسیاری از بیمارانی که نیمه دررفتگی در مفصل ران دارند با عمل جراحی استئوتومی بر روی استخوان لگن درد بیمار را کم کرده و احتمال بروز سائیدگی مفصل در سنین بالاتر را کاهش داد.
طبق یک متاآنالیز در مجله Hip International که 62 مطالعه را بررسی کرده، درد بیماران دررفتگی مادرزادی که استئوتومی لگن شده‌اند در سال اول و همچنین در سال دوم بعد از عمل بطور محسوسی بهتر میشود، هرچند به‌طور کامل به سطح افراد بدون این بیماری نمیرسد.
طبق یک متاآنالیز دیگر در همان مجله روی 9 مقاله و 2268 مفصل ران دررفته که استئوتومی لگن شده بودند، بقای مفصل بدون نیاز به تعویض آن در سال پنجم 96.1 درصد، در سال دهم 91.3 درصد، در سال پانزدهم 85 درصد و در سال بیستم 67.6 درصد بود. یعنی وقتی استئوتومی زودهنگام و در مرحله مناسب انجام شود، میتواند برای سال‌های طولانی نیاز به جراحی تعویض مفصل را عقب بیندازد.
تعویض مفصل لگن
در بیمارانی که دچار نیمه دررفتگی مادرزادی لگن هستند گاهی اوقات مراجعه بیمار دیر هنگام است و بیماری آنقدر ادامه داشته که آرتروز در مفصل هیپ ایجاد شده است.
گاهی هم کاسه استابولوم از همان ابتدا چنان کم عمق تشکیل شده که آرتروز خیلی زودتر و در سنین جوانی ایجاد میشود و فرصت استئوتومی را از پزشک و بیمار میگیرد.
در صورتی که آرتروز پیشرفت کرده باشد درمان بیمار بصورت جراحی تعویض مفصل لگن انجام خواهد شد. در این جراحی مفصل رانی که خراب است، از لگن بیمار خارج، و با یک مفصل مصنوعی جایگزین میشود.
این جراحی درد لگن بیمار را از بین میبرد و میتواند محدودیت حرکتی مفصل، کوتاهی پا و لنگش را به نحو چشمگیری بهبود ببخشد.
سوال مهم اینست که آیا تمام بیمارانی که بدنبال نیمه دررفتگی لگن مادرزادی دچار تخریب و ساییدگی مفصل ران یا به اصطلاح آرتروز این مفصل شده اند نیاز به تعویض مفصل دارند. مسلما خیر.
هدف از انجام عمل جراحی تعویض مفصل از بین بردن درد بیمار است. هنر این عمل جراحی در همین مبارزه با درد است.
البته جراحی تعویض مفصل میتواند تا حدودی کوتاهی اندام تحتانی را که در نیمه دررفتگی لگن مادرزادی بوجود آمده جبران کند ولی ممکن است نتواند کوتاهی را بطور کامل برطرف کند.
این عمل جراحی میتواند محدودیت حرکتی را که در اثر آرتروز ایجاد شده کم کند ولی ممکن است نتواند آنرا بطور کامل برطرف کند. این عمل جراحی همچنین میتواند لنگیدن بیمار را تا حدودی مرتفع کند ولی نه بطور کامل.
علت لنگیدن این بیماران متعدد است. احساس درد در لگن در لنگیدن موثر است. این درد با عمل جراحی بهبود میابد.
کوتاهی اندام در لنگیدن موثر است. این کوتاهی با عمل جراحی تا حدودی بهبود میابد.
در این بیماران عضلات لگن ضعیف هستند و این ضعف میتواند موجب لنگیدن شود. متاسفانه عمل جراحی تعویض مفصل تاثیری بر روی قدرت عضلات لگن ندارد.
پس میتوان بطور کلی گفت عمل جراحی تعویض مفصل، البته اگر به درستی انجام شود، میتواند بد راه رفتن بیمار را تا حدود زیادی مرتفع کند.
یک متاآنالیز در مجله European Journal of Orthopaedic Surgery and Traumatology روی 9 مطالعه و بیش از 575 هزار مورد تعویض مفصل لگن نشان داد میانگین سن انجام این جراحی در بیماران دررفتگی مادرزادی 50.6 سال بود، در حالی که در بیماران آرتروز معمولی این سن به 62.1 سال میرسید، یعنی درد ناشی از دررفتگی مادرزادی معمولا بیمار را زودتر به سمت جراحی تعویض مفصل میبرد.
طبق یک مطالعه در Acta Orthopaedica روی 70 مفصل ران با سابقه استئوتومی شلف در دوران کودکی، بعد از تعویض مفصل در بزرگسالی، 20 سال بعد 88 درصد این مفصل های مصنوعی هنوز نیاز به تجدید جراحی پیدا نکرده بودند، در برابر 68 درصد در بیمارانی که این جراحی دوران کودکی را نداشتند. طول عمر تخمینی مفصل مصنوعی هم به ترتیب 29.4 و 19.8 سال بود.
درد دررفتگی مادرزادی لگن با روش های درمانی که امروز در اختیار ما قرار دارد تقریبا در تمامی بیماران قابل کنترل است. برای بیمارانی که هنوز تصمیم قطعی برای جراحی نگرفته‌اند، معیارهای انتخاب زمان مناسب جراحی را در مقاله‌ی چه زمانی باید تعویض مفصل لگن را انجام داد بخوانید.
درمان دررفتگی مادرزادی لگن در بزرگسالان بصورت دررفتگی کامل
در بعضی موارد شدت دررفتگی لگن مادرزادی چنان است که سر استخوان ران کاملا از مفصل خارج شده و در بالای آن قرار گرفته است. این مشکل در بسیاری از موارد دو طرفه است. نکته جالب توجه اینست که به علت اینکه سر استخوان ران و حفره استابولوم کاملا از هم جدا هستند در این بیماران ساییدگی ایجاد نشده و بسیاری از این بیماران دردی در ناحیه لگن ندارند.
همچنین چون در بسیاری از موارد هر دو مفصل ران دررفته اند طول هر دو اندام تحتانی مانند هم کوتاه شده است و بیمار احساس کوتاهی در یک پا نمیکند.
مشکل عمده در این بیماران لنگیدن است. بعد از بلوغ با بالا رفتن سن فرد، بتدریج سر استخوان ران بالاتر و بالاتر رفته و در بین عضلات باسن گیر میکند.
به علت اینکه سر استخوان در داخل مفصل قرار ندارد و به علت اینکه عضلات لگن نمیتوانند بطور مناسبی عمل کنند بیمار دچار لنگیدن میشود. این بیماران همچنین احساس ناپایداری در ناحیه لگن دارند.
در این بیماران بتدریج قوس کمر بیشتر شده و بسیاری از آنها دچار کمر درد میشوند. این بیماران همچنین ممکن است دچار محدودیت در حرکات مفصل لگن باشند.
آیا میتوان دررفتگی لگن مادرزادی در بزرگسالان را جا انداخت
ذکر این نکته ضروری است که جاانداختن دررفتگی لگن در دررفتگی مادرزادی در بزرگسالان به هیچ وجه عملی نیست.
بعد از گذشت چند ماه از تولد سر استخوان ران به علت انقباض عضلات قدرتمند لگن به سمت بالای لگن رفته و رشد ناکافی و کوتاهی این عضلات موجب میشود سر استخوان در همان وضعیت باقی مانده و با کشش به هیچ وجه به سمت پایین نیاید.
دررفتگی مادرزادی لگن در فرد بزرگسال را نمیتوان بصورت باز و با عمل جراحی هم جااندازی کرد.
در این بیماران چون مدتها سر استخوان ران در بیرون از حفره استابولوم قرار گرفته است به علت اینکه فشار وزن نه به سر استخوان ران و نه به حفره استابولوم وارد نمیشود آنها رشد کافی نکرده و کوچکتر از معمول باقی میمانند و حتی غضروف مناسبی ندارد.
پس حتی اگر بتوان با عمل جراحی اقدام به جاانداختن دررفتگی لگن کرد و سر استخوان ران را درون حفره استابولوم قرار داد این مفصل بعد از جااندازی بسرعت دچار ساییدگی و تخریب میشود.
تنها راه برای بدست آوردن یک مفصل پایدار و کارا در این ناحیه عمل جراحی تعویض مفصل است.
روش جراحی تعویض مفصل در دررفتگی مادرزادی لگن
در این بیماران سر استخوان ران با یک سر فلزی مصنوعی جایگزین میشود و درون حفره استابولوم نارس بیمار هم یک کاسه فلزی گذاشته میشود و سپس با قرار گرفتن سر مصنوعی در این کاسه مصنوعی یک مفصل مصنوعی کارا و فعال و یک تکیه گاه مطمئن برای حرکت بوجود خواهد آمد.
همانطور که گفته شد در دررفتگی لگن مادرزادی کامل، سر استخوان ران به سمت بالای لگن رفته و قابل پایین آمدن نیست ولی سر مصنوعی فلزی که جایگزین سر استخوانی شده است هم در همان جا قرار گرفته و بنابراین در مقابل حفره استابولوم قرار نمیگیرد و نمیتوان آن را جااندازی کرد. پس چاره چیست.
بهترین راه برای پایین کشیدن سر، خارج کردن قسمتی از تنه استخوان ران است. بنابراین برای انجام عمل جراحی تعویض مفصل در دررفتگی لگن مادرزادی کامل، باید تکه ای چند سانتیمتری از استخوان ران خارج شود.
بعد از انجام این مرحله سر استخوان ران را میتوان به پایین کشید تا حدی که در مقابل حفره استابولوم قرار گیرد. حالا میتوان سر و استابولوم را با اجزاء مصنوعی تعویض کرده و در درون هم قرار داد. بنابراین عمل تعویض مفصل در این بیماران به سادگی انجام آن در یک تعویض مفصل معمولی نیست.
نکات مهم عمل جراحی دررفتگی لگن مادرزادی در بزرگسالان
در این اعمال جراحی چون سر استخوان ران و حفره استابولوم بیمار کوچک بوده و رشد کافی نکرده است باید از مفاصل مصنوعی کوچک استفاده کرد.
در بیماران بزرگسال مبتلا به دررفتگی لگن مادرزادی، استخوان ران و لگن نرم بوده و پوکی دارند. این پوکی استخوان به این علت ایجاد شده است که برای مدت زیادی فشار وزن بدن به این استخوان ها وارد نشده است و استخوانی که تحت فشار قرار نمیگیرد پوک و ضعیف میشود.
بنابراین پزشک جراج باید بسیار مراقب باشد تا به استخوان های ضعیف بیمار در حین جراحی آسیبی وارد نشود یا دچار شکستگی نشوند.
به علت تغییر آناتومی ناحیه لگن در این بیماران احتمال آسیب عروقی و عصبی در حین جراحی تعویض مفصل در این افراد بیش از یک تعویض مفصل معمولی است و پزشک ارتوپد برای انجام این نوع از جراحی تجربه کافی را داشته باشد.
نکاتی که بیمار بعد از جراحی تعویض مفصل باید رعایت کند
بعد از جراحی تعویض مفصل در دررفتگی مادرزادی کامل، بیمار باید تا مدتی با عصای زیر بغل یا واکر راه برود و پای عمل شده را طبق دستور پزشک کم فشار دهد. در مواردی که جراحی نیاز به پیوند استخوان داشته باشد این مدت طولانی تر خواهد بود.
در بعضی بیماران احتمال دررفتگی مفصل مصنوعی بعد از جراحی بیشتر از معمول است، پس رعایت دقیق دستورات احتیاطی پزشک برای پیشگیری از این دررفتگی اهمیت زیادی دارد.
عضلات اطراف مفصل ران در این بیماران به مرور زمان ضعیف شده اند و همین ضعف میتواند بعد از جراحی هم لنگش را بیشتر کند. به همین دلیل بیمار باید تا ماه ها و گاهی تا سالها زیر نظر پزشک نرمش های تقویتی مخصوص انجام دهد تا قدرت این عضلات به تدریج برگردد.
با تمام حساسیت هایی که در انجام یک تعویض مفصل موفق در فرد مبتلا به دررفتگی مادرزادی لگن وجود دارد اکثر بیماران بعد از جراحی احساس رضایت میکنند. درد آنها از بین رفته، کوتاهی اندام آنها بهتر شده و لنگبدن آنها کمتر میشود.
عمل دررفتگی لگن مادرزادی چه انجام استئوتومی و چه تعویض مفصل از جمله اعمال جراحی پیچیده ارتوپدی است و انجام آن نیازمند تجربه و تبحر کافی از جانب پزشک جراح است.
تفاوت درد و لنگش در دررفتگی مادرزادی لگن
درد و لنگش دو علامت جدا از هم هستند و لزوما با هم دیده نمیشوند. در دررفتگی کامل، لنگش معمولا زودتر از درد ظاهر میشود، چون ناپایداری مفصل و کوتاهی پا از همان کودکی وجود دارد. در دررفتگی ناقص برعکس، درد معمولا زودتر از لنگش شروع میشود چون علت اصلی لنگش در این بیماران، خرابی پیشرفته مفصل در اثر آرتروز است.
علل کامل لنگش در دررفتگی مادرزادی لگن، از جمله نقش ناپایداری مفصل، کوتاهی پا و ضعف عضلات، در مقاله‌ی علت لنگش در دررفتگی مادرزادی لگن به‌طور مستقل بررسی شده است.
سوالات متداول
منابع علمی این مقاله
- The outcomes of total hip arthroplasty in developmental dysplasia of hip versus osteoarthritis: a systematic review and meta-analysis – European Journal of Orthopaedic Surgery and Traumatology
- Pain, function and quality of life are impaired in adults undergoing periacetabular osteotomy (PAO) for hip dysplasia: a systematic review and meta-analysis – Hip International
- The natural history of acetabular dysplasia and later total hip arthroplasty in late-detected DDH – Acta Orthopaedica
- Survival of the dysplastic hip after periacetabular osteotomy: a meta-analysis – Hip International
- Clinical evaluation of the painful adolescent and young adult hip – Journal of the Pediatric Orthopaedic Society of North America
- Developmental Dysplasia of the Hip (DDH) – آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا (AAOS)
- Feasibility and acceptability of a six-month exercise and patient education intervention for patients with hip dysplasia: A mixed methods study – Musculoskeletal Science and Practice
- Shelf acetabuloplasty is associated with longer survival of the total hip arthroplasty in patients with late-detected hip dislocation: a cohort study of 70 hips with a modified Spitzy shelf procedure – Acta Orthopaedica
نویسنده: دکتر مهرداد منصوری، فوق تخصص جراحی لگن و مفصل ران
مطالب این مقاله صرفا جنبه‌ی اطلاع‌رسانی دارد و جایگزین معاینه، تشخیص و توصیه‌ی پزشک معالج نیست.
دیدگاه‌ها